.......................................Επιμέλεια σελίδας: Π.Σ. Αϊβαλής - εφημερίδα "Εν Αθήναις" www.athens-press.blogspot.gr
Στη μνήμη του Έλληνα Σκηνοθέτη και Ποιητή της εικόνας Θόδωρου Αγγελόπουλου που έφυγε έτσι απρόσμενα...

~~

 my-tips-collection
...................................."Η συμφιλίωση των πολιτισμών περνά μέσα από την οικουμενικότητα της Παιδείας"

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΟΣΤΕΡ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΩΝ ΚΑΝΝΩΝ

της Κατερίνας Λυμπεροπούλου


Τον Μάιο το Φεστιβάλ των Καννών γίνεται 70 ετών. Από το ξεκίνημά του τη δεκαετία του 40 μέχρι σήμερα, κάθε χρόνος του μεγαλύτερου κινηματογραφικού γεγονότος της Γηραιάς Ηπείρου επισφραγίζεται από το επίσημο πόστερ της διοργάνωσης. Σε θέση που να είναι ορατά σχεδόν από κάθε σημείο της πόλης της Γαλλικής Ριβιέρας κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ, οι αφίσες του Φεστιβάλ των Καννών έχουν γίνει συνώνυμες με ένα θεσμό ο οποίος καλά κρατεί. Εμπνευσμένα από κινηματογραφικές ταινίες, πολλές φορές δημιουργημένα από σκηνοθέτες και αποτελώντας πολλές φορές φόρο τιμής σε πρόσωπα - icons του Φεστιβάλ, οι αφίσες των Καννών έχουν γράψει ιστορία. Ιδού μερικές απ' αυτές που έχουν ξεχωρίσει για τον ένα ή τον άλλο λόγο κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ: 

1946: Την πρώτη χρονιά του Φεστιβάλ σφραγίζει η αφίσα με την υπογραφή Leblanc. Είναι το πρώτο πόστερ του Φεστιβάλ που ξεκίνησε ως ένα μικρό event στην περιοχή της νοτίου Γαλλίας (αριστερά). 1961 Η χρονιά χαρακτηρίστηκε από πόστερ με την υπογραφή Α.Μ. Rodicq με αφηρημένο θέμα - που τόσο πολύ διαφέρει από τα πόστερ του σήμερα (δεξιά). 

1962. Και την επόμενη χρονιά το πόστερ του Φεστιβάλ ήταν με την υπογραφή Α.Μ. Rodicq. Αφηρημένη ζωγραφική, λοιπόν, δυο χρονιές συνεχόμενες (αριστερά). 1965. Τη 18η χρονιά του Φεστιβάλ, οι εμπνευστές του εμπιστεύονται ένα άσημο καλλιτέχνη που φροντίζει, όμως, να δώσει πολυχρωμία στην εικόνα του φιλοτεχνώντας μια αφίσα όπου δεσπόζουν οι σημαίες των σημαντικότερων χωρών που συμμετέχουν.


1983. Αυτή η ιδιαίτερη σκηνή είναι αφιερωμένη στον Ακίρα Κουροσάβα, τον διάσημο ιάπωνα κινηματογραφιστή και τις ταινίες του (αριστερά). 1984. Το σχέδιο για την αφίσα του του 37ου φεστιβάλ προήλθε από μια σκηνή ταινίας του γάλλου production designer Alexander (δεξιά). Ο ίδιος έχει σχεδιάσει σετ για ταινίες όπως The Apartment για την οποία βραβεύτηκε με ΄Οσκαρ. 


1985. Αυτή τη χρονιά είχε την τιμητική του ο Ίντγουιρντ Μάιμπριτζ (1830 - 1904), ο Αγγλος φωτογράφος με την ολλανδική καταγωγή, που έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στις ΗΠ. Ανακάλυψε το zoopraxiscope , μια συσκευή για την προβολή φωτογραφιών που θεωρείται ο πρόδρομος των κινηματογραφικών ταινιών (αριστερά). 1992. Τα ασπρόμαυρα πορτρέτα ηθοποιών - θρύλων αποτέλεσαν μερικές από τις πιο απλές αλλά συνάμα «δυνατές» αφίσες του Φεστιβάλ. Εδώ πορτρέτο της Μάρλεν Ντήτριχ (δεξιά).

 

2011. Ο φακός του Jerry Schatzberg αιχμαλωτίζει τη Φέι Νταναγουέι το 1970, έξι χρόνια πριν πάρει το Οσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στο Network (αριστερά). 2012. Για να τιμήσει την 50η επέτειο από το θάνατο της Μέριλιν Μονρό, το Φεστιβάλ των Καννών την έκανε αφίσα (δεξιά).

1993. Το περίφημο Notorious του Χίτσκοκ δίνει τον «τόνο» του Φεστιβάλ του 1993 με τους ανυπέρβλητους Κάρυ Γκραντ και ΄Ινγκριτ Μπέργκμαν στο ασπρόμαυρο πορτρέτο της εποχής (δεξιά). 2000 Το 53ο φεστιβάλ κάνει tribute στον Lorenzo Mattoti. Η αφίσα παραπέμπει στη διασκευή του «Δρ. Τζέκυλ και Μίστερ Χάιντ» (αριστερά).


2004. Το Φεστιβάλ εκείνης της χρονιάς είχε λιλιπούτεια σφραγίδα - αν και στη σκιά του μικρού κοριτσιού διακρίνεται ο ίσκιος της Μέριλιν (αριστερά). 2007 Ενας αξέχαστος φόρος τιμής στο ρώσο φωτογράφο Philippe Halsman κατά τη διάρκεια του 60ου Φεστιβάλ των Καννών (δεξιά).


2010. Φεστιβάλ των Καννών με τη Ζιλιέτ Μπινός στην ... προμετωπίδα του. Η κυριότητα της φωτογραφίας της ηθοποιού ανήκει στην Brigitte Lacombe (αριστερά). 2014. Τιμή στον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι από το 67ο Φεστιβάλ Καννών. Στην αφίσα του Φεστιβάλ ο ηθοποιός κοιτά διεισδυτικά μέσα από τα μαύρα γυαλιά του σε σκηνή από το «Οκτώμιση» του Φελίνι.

Το φετινό Φεστιβάλ θα διεξαχθεί απότις 17 έως τις 28 Μαϊου.
Με πληροφορίες από το pastemagazine.gr

______________

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Το Παιδί και το Δελφίνι - Boy on a Dolphin (1957) την Πέμπτη 20 Απριλίου 2017 στην {Filmhouse // Νέα Κινηματογραφική Λέσχη Καλαμάτας}


 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    ΠΕΜΠΤΗ 20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ   
21.30   Το Παιδί και το Δελφίνι - Boy on a Dolphin [1957]
σκηνοθεσία: Jean Negulesco
παίζουν: Alan Ladd, Clifton Webb, Sophia Loren
διάρκεια: 111 λεπτά
χώρος προβολής – αμφιθέατρο Θόδωρος Αγγελόπουλος, Εργατικό Κέντρο
ώρα προβολής -- 21:30
είσοδος -- 4 ευρώ
είσοδος ελεύθερη -- για νέους κάτω των 18 ετών


Το παιδί και το δελφίνι αποτελεί την πρώτη αμερικανική παραγωγή στο ελλαδικό χώρο καθώς και την πρώτη ταινία που γυρίστηκε σε Cinemascope 55. Είναι μια δραματική-ρομαντική ταινία παραγωγής 1957 που διαδραματίζεται στην Ελλάδα και είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του David Divine "Boy on a dolphin".

Μια ατίθαση νησιώτισσα απο την Ύδρα βρίσκει στο βυθό ενα αρχαίο άγαλμα που αναπαριστα ενα παιδι πανω σε ενα δελφινι, και στην προσπαθεια της να πιασει την καλη μπλεκει σε διαφορες περιπετειες με εναν Αμερικανο αρχαιολογο και καποιον αρχαιοκαπηλο.



Συμπαθητικη αλλα καπως επιφανειακη χολιγουντιανη ταινια γυρισμενη στην Ύδρα με διασημους πρωταγωνιστες, οπως την Σοφια Λορεν (στο χολιγουντιανο της εδω ντεμπουτο), τον Άλαν Λαντ και σε εναν μικρο, αλλα χαρακτηριστικο μυστηριωδη ρολο τον Αλεξη Μινωτη. Η ταινια εχει μεν τουριστικη οπτικη, αλλα η σκηνοθεσια του εμπειρου Γιαν Νεγκουλεσκο ειναι φροντισμενη και εμπλεκει με ενδιαφεροντα «εξωτισμο» την καλη φωτογραφια (των νησιωτικων τοπιων) με το κοσμοπολιτικο στυλ και την ατμοσφαιρικη μουσικη του Φριντχοφερ.


Η υπέροχη μουσική της ταινίας ηταν υποψηφια για Όσκαρ και έχει ως βασικό μοτίβο τη μελωδία του τραγουδιού του Τάκη Μωράκη «Τι ειναι αυτο που το λενε αγαπη;» που εδώ το τραγουδάει στα ελληνικά η Σοφία Λόρεν σε μια απο τις πιο αξιομνημόνευτες σκηνές της ταινίας.


Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

"Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ" του Κεν Λόουτς

   ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ   


I, Daniel Blake *


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

2016
    ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Ην.Νασίλειο, Γαλλία, Βέλγιο 
    ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κεν Λόουτς 
    ΣΕΝΑΡΙΟ: Πολ Λάβερτι 
    ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Ντέιβ Τζονς, Μπριάνα Σαν, Χέιλι Σκουάιρς, Ντίλαν Φίλιπ Μακίρναν, Νάταλι Αν Τζέιμσον, Κόλιν Κουμπς 
    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ρόμπι Ράιαν 
    ΜΟΥΣΙΚΗ: 
    ΜΟΝΤΑΖ: Τζόναθαν Μόρις 
    ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 100' 
    ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΗΤΑ: Άνω των 15 
    ΔΙΑΝΟΜΗ: Feelgood
    <ARTICLE TITLE/> 8.0/10
Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ
Ο παροιμιώδης κοινωνικός ρεαλισμός του Κεν Λόουτς που βραβεύτηκε στις πρόσφατες Κάννες με Χρυσό Φοίνικα, μιλά με πικρό χιούμορ και ζηλευτή αμεσότητα για την Οδύσσεια ενός χήρου ξυλουργού και μιας άνεργης νεαρής μητέρας να βρουν αναγκαίο στήριγμα σε αυτό που κατ' επίφαση ονομάζουμε κράτος πρόνοιας. Ανάχωμα ο μελοδραματικός τόνος που παίρνει σε ορισμένες στροφές της η ταινία, όμως η παρουσία του κωμικού Ντέιβ Τζονς στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ντάνιελ Μπλέικ είναι κάτι παραπάνω από σαρωτική.
Από τον Νεκτάριο Σάκκα



Ο Χρυσός Φοίνικας των περασμένων Καννών βρέθηκε στο στόχαστρο πολλών και αμφισβητήθηκε έντονα, απόρροια μιας γενικευμένης ζοχάδας που προέκυψε κυρίως εξαιτίας της αδικαιολόγητης παραγκώνισης του αριστουργηματικού «Τόνι Έρντμαν» από τα βραβεία του φεστιβάλ. Αυτό όμως δε σημαίνει πως ο 80χρονος Κεν Λόουτς παρέδωσε μια μέτρια δημιουργία που συγκυριακά απέσπασε το δεύτερο Φοίνικα της λαμπρής καριέρας του μετά το «Ο Άνεμος Χορεύει το Κριθάρι» - κάθε άλλο. Απλούστατα, το «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» είναι ένας απολύτως αναγνωρίσιμος Λόουτς, αυτός που για περισσότερα από πενήντα χρόνια μας έχει «συνηθίσει» να υπογράφει ξεχωριστές δημιουργίες κοινωνικού ρεαλισμού με ήρωες ανθρώπους της εργατικής τάξης που παλεύουν για την αξιοπρέπεια και την επιβίωσή τους κόντρα στο σύστημα και τις ανάλγητους κοινωνικούς μηχανισμούς του. Χωρίς να επιφυλάσσει δραματικές εκπλήξεις στο κοινό του (και δεν είναι ο μόνος, αφού τόσοι και τόσοι εκλεκτοί συνάδελφοί του, από τον Γούντι Άλεν μέχρι τον Μάικ Λι, έχουν δομήσει καριέρες σε ένα απολύτως αναγνωρίσιμο μοτίβο), παραμένει ένας στρατευμένος πολιτικά δημιουργός, συνεπής, αποτελεσματικά ευαισθητοποιημένος και οξυδερκής, ικανός να προσφέρει ένα ειλικρινές, εξωστρεφές και παθιασμένο φιλμ που να αποτυπώνει σκληρές αλήθειες με ρεαλισμό και πικρό χιούμορ.
Στο επίκεντρο της ιστορίας του «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» τίθεται ο άνθρωπος που μας συστήνεται στον τίτλο. Ο κος Μπλέικ (στο ρόλο ο κωμικός Ντέιβ Τζονς), ένας χήρος ξυλουργός που λίγο πριν τα 60 του είδε τους γιατρούς να του απαγορεύουν να επιστρέψει στη δουλειά εξαιτίας ενός καρδιακού επεισοδίου, έρχεται αντιμέτωπος με τον παραλογισμό των κοινωνικών υπηρεσιών οι οποίες τον κρίνουν παραδόξως ικανό για εργασία. Από το ξεκίνημα κιόλας ακούγεται εκτός κάδρου η γελοιωδώς αυτοματοποιημένη διαδικασία της συνέντευξής του με έναν ειδικό από την Πρόνοια. Ευθύς εξαρχής έτσι, καλούμαστε να αφουγκραστούμε το μέγεθος του διαφαινόμενου αδιέξοδου ενός ανθρώπου που ίδρωσε μια ζωή στο μεροκάματο, μόνο και μόνο για να βρεθεί μπλεγμένος στα γρανάζια της γραφειοκρατίας. Οι κωμικοτραγικές προεκτάσεις της Οδύσσειας του Μπλέικ αναδύονται μέσα από κοφτερούς διαλόγους (στους οποίους ο πειστικότατος Τζονς δίνει ρέστα), καθώς επίσης συναισθηματικά επιθετικές σκηνές στις οποίες πρέπει να είναι κανείς ανάλγητος για να μην εμπλακεί.
Καταλυτικό ρόλο στην ταινία όμως παίζει επίσης η φιλία που αναπτύσσεται μεταξύ του Ντάνιελ και της Κέιτι (Χέιλι Σκουάιρς), μιας εξαθλιωμένης νεαρής μητέρας δύο παιδιών. Μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες και συνάμα απαιτητικές σκηνές άλλωστε βασίζονται πάνω της - με πρώτη και καλύτερη εκείνη έξω από το συσσίτιο. Ωστόσο, με αφετηρία τον χαρακτήρα της Κέιτι και τα ακραία μέτρα που λαμβάνει προκειμένου να τα φέρει βόλτα, ο Λόουτς και ο μόνιμος σεναριογράφος του, Πολ Λάβερτι, επιδίδονται σε ένα ανοιχτό φλερτ με το μελόδραμα, και μάλιστα στην πλέον παλαιομοδίτικη μορφή του. Ξέχωρα από αυτό όμως, ο βετεράνος Βρετανός σκηνοθέτης δεν ξεστρατίζει στιγμή από τον γνώριμο στόχο του: να αναδείξει τα πολλά πρόσωπα κοινωνικού αποκλεισμού (βλ. ο «αναλογικός» Ντάνιελ στην «ψηφιακή» εποχή), όταν το επίσημο κράτος αγνοεί τον πολίτη για χάρη της λειτουργικότητας και ευημερίας των αριθμών.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Νίκος Κούνδουρος: «Λαέ, πίστεψε στον λαό» από το τελευταίο, αυτοβιογραφικό, βιβλίο του «Μνήμη απειθάρχητη - Ημερολόγιο»


Νίκος Κούνδουρος (1926-2017)
Το συγκλονιστικό κείμενο με το οποίο ο κορυφαίος σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος κλείνει το τελευταίο, αυτοβιογραφικό, βιβλίο του «Μνήμη απειθάρχητη - Ημερολόγιο».

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2016
Είναι άραγε η Αθήνα μια έρημη πόλη; Είναι άραγε η φτώχεια η δύναμη της κυβέρνησης;
Και ο κόσμος περιμένει. Ποιος κόσμος; Οι 52.000 πρόσφυγες από την Ανατολή, οι φράχτες και τα κλειστά σύνορα, οι φοβερές εικόνες της πείνας και της απελπισίας στην τηλεόραση ταράζουν κάθε μέρα εκείνη την παλιά και περήφανη φωνή:
Είμαστε Ελληνες, έχουμε Βουλή, έχουμε στρατό, έχουμε εξουσίαΠόση και ποια;
Η Ευρώπη αδύναμη, κατακερματισμένη σε μικρά και σε μεγάλα κράτη και αγωνιά να προστατευτεί από τους εχθρούς.
Αλλά ποιους εχθρούς;
Οι εχθροί της Ευρώπης είναι οι Ευρωπαίοι, η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία, τα μεγάλα κράτη, καλούνται να προστατεύσουν τα μικρότερα, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία και μέχρι χθες Ιρλανδία.
Μια αβέβαιη και σκορπισμένη σε κομμάτια ανεξαρτησία τυραννάει τώρα τους λαούς και βέβαια κι εμάς.
Η μικρή και έντιμη Ελλάδα σπαράζει και ικετεύει μέσα από τα διεθνή συμβούλια, τις διμερείς συναντήσεις του Τσίπρα, τις συνεντεύξεις σε Κίνα, Αίγυπτο, Ρωσία... μια αγωνιώδης προσπάθεια αναζήτησης συμμάχων.
Ο Ομπάμα και η Αμερική μάς λυπούνται, οι Κινέζοι, η δυνατή Κίνα, λιγουρεύεται τα λιμάνια μας.
Ο μεγάλος κόσμος και η Ελλάδα παλεύουν με το μεγάλο και το μικρό μας μέγεθος.
Ποιοι είμαστε, ποιοι υπήρξαμε, ποιος ήταν ο Ηρόδοτος, ο Ηράκλειτος, ο Πλάτωνας;
Ποιος ο Επίκουρος και ο Σωκράτης; Από σύνοδο σε σύνοδο οι σημερινοί κυρίαρχοι της Ευρώπης, της Αμερικής, της Κίνας ελέγχουν έναν πληθυσμό πολύχρωμο, πολύγλωσσο και αβέβαιο για το μέλλον του.
Και εμείς τι κάνουμε; Τι μπορούμε να κάνουμε, τι δύναμη έχουμε για να κάνουμε;
Μερικές σκόρπιες φωνές μάς θυμίζουν πως υπάρχουμε.
Σιγά σιγά ο λαός έχει χάσει τη φωνή του. Τώρα κλαίμεΟχι, δεν κλαίμε.
Είμαστε αδύναμοι αλλά είμαστε δυνατοί. Λαέ, πίστεψε στον λαό. Αγωνίσου.
Με ό,τι μπορείς με ό,τι σου μένει. Κάνε τη φωνή σου να ξεπεράσει την ασφυκτική παγίδα που μας έχει στήσει η ηγεμονία της Οικονομίας.
Μια απορία περιδιαβάζει το μυαλό μου, παίζει με τόσες άλλες. Είμαι άραγε ζωγράφος ή απλώς ζωγραφίζω;
Η ερώτηση ταξιδεύει και αυτή στο μυαλό μου αναπάντητη.
Βλέπω τους αληθινούς ζωγράφους και αφήνω να πλανιέται στον αέρα το ερώτημα χωρίς απάντηση. Δεν μπορώ ή δεν θέλω να απαντήσω;
Παραπέμπω στο χρόνο το ερώτημα αναπάντητο όπως τόσα και τόσα άλλα.
Καμιά φορά βλέπω τις ζωγραφιές μου και κάτι σαν θαυμασμός στριφογυρνά στο νου μου. Είμαι άραγε ζωγράφος;
Οχι, ζωγράφος δεν είμαι. Η όποια ζωγραφική μου είναι ένα είδος εξομολόγησης.
Μια δραπέτευση στις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς. Κάποια μέρα, σκέφτομαι, όταν τα χρόνια που σωριάζονται πάνω στα χρόνια, θα ζητάνε κάποιο αποκούμπι που θα φιλοξενήσει ένα κορμί κουρασμένο και ένα μυαλό ακόμα πιο κουρασμένο, και όταν οι μνήμες θα συσσωρεύονται η μια πάνω στην άλλη, αναζητώντας με αγωνία ίσως μια λευτεριά ή το δικαίωμα σε μια λευτεριά, τότε το άγραφο άσπρο πανί ή το ξύλο, αλλά πάντα άσπρο, θα απαιτήσει ίσως μια δικιά του λευτεριά.
Ετσι γίνεται και έτσι γινότανε πάντα όταν ο ζωγράφος, ο αληθινός ζωγράφος, τα αληθινά χρώματα, τα αληθινά πινέλα βρίσκανε με φυσικότητα τον ένα και μοναδικό δρόμο τους.
Ας περιμένω λοιπόν να έρθει από μόνη της η ώρα που θα ξεπηδήσει από κάποιο άγνωστο ακόμα κενό εκείνη η υπερφυσική δύναμη που έσπρωχνε τους ταπεινούς ζωγράφους, τον Τσαρούχη, τον Θεόφιλο και τους ανώνυμους αγιογράφους να εναποθέσουν με ευλάβεια τη θεία ευλογία που τους χάρισε κάποιος θεός στο πανί ή στο ξύλο ή στους τοίχους κάποιας εκκλησίας.
Σκέφτομαι επίμονα την τελευταία μου ταινία. Διαβάζω την παραπάνω λέξη και αναρωτιέμαι αυτό το «τελευταία» ποιος το έχει επινοήσει;
Εγώ ή ο διάβολος που κρύβεται μέσα μου; Θέλω να σταματήσω να γράφω, να πω εγώ τη φοβερή λέξη «τέλος», να μην περιμένω να την πει ο γιατρός κάποιου νοσοκομείου.
Και έβαλα μια φωνή, να με ακούσουνε και να καταλάβουνε πως δεν πέθανα.
Ομως στο νου μου τριγυρνά μια κρητική μαντινάδα:
Παλεύει ο χάρος και η ψυχή
σε μαρμαρένιο αλώνι
και δε φοβάμαι θάνατο
αφού η ψυχή δε λιώνει.
* Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Αγρα».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Το ελληνικό σινεμά έχασε τον άρχοντά του
Θλίψη και συλλυπητήρια για τον δημιουργό του «Δράκου»

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ (2011)



Το 1970, σε ένα στρατόπεδο του Έβρου, ένας υπολοχαγός αναγκάζει έναν φαντάρο να του μάθει τανγκό, ώστε να ζητήσει στη γιορτή των Χριστουγέννων σε χορό τη σύζυγο του αντισυνταγματάρχη με την οποία είναι ερωτευμένος.
Eλληνική ταινία, σκηνοθεσία Νίκος Κουτελιδάκης με τους: Γιάννης Στάνκογλου, Γιάννης Μπέζος, Αντίνοος Αλμπάνης, Βίκυ Παπαδοπούλου.

Hachi A Dog's Tale (2009) ελληνικοι υποτιτλοι





ΥΠΟΘΕΣΗ:
Ο Πάρκερ Γουίλσον, ένας μεσήλικας καθηγητής κολεγίου, βρίσκει εγκαταλειμμένο ένα πανέμορφο, αδέσποτο σκυλάκι, σπάνιας ράτσας, σε έναν σταθμό τρένου. Χωρίς δεύτερη σκέψη το παίρνει σπίτι του με την πρόθεση να βρει το αφεντικό του και να το επιστρέψει. Παρά τις προσπάθειες του όμως κανένας δεν αναζητά τον σκύλο και έτσι ο Πάρκερ αποφασίζει να τον κρατήσει. Τον ονομάζει Χάτσικο και μια όμορφη σχέση αγάπης ξεκινά. Κάθε μέρα ο Χάτσικο συνοδεύει το αφεντικό του στο τρένο και κάθε απόγευμα βρίσκεται στην ίδια θέση όπου τον περιμένει να επιστρέψει. 
Ο ισχυρός δεσμός δεν σταματάει ακόμα και όταν μια μέρα ο Πάρκερ δεν επιστρέφει ποτέ ξανά. Δείχνοντας την αφοσίωση του για τα επόμενα εννέα χρόνια, ο Χάτσικο πηγαίνει κάθε μέρα στο ίδιο σημείο και περιμένει...

EYES OF AN ANGEL 1991 Full Movie with Greek Subs/Ελληνικοί Υπότιτλοι